زمونه جوری شده که هیچ کس حاضر نیست به خاطر مشکل بقیه براش مشکل ایجاد شه. حتی خیلی دوست خیلی همکار خیلی مهربون. چون پیش خودش دو دو تا چهار تا میکنه، میگه نکنه اون مشکل دامن خودش رو هم بگیره و منافعش به خطر بیفته. مثل خود من. مثل همه.  اینجوریه که در جهانی از بی تفاوتی ها زندگی می کنیم. جهانی از نقاب ها. این قضیه رو تازگی به طور ملموس متوجه شدم. ما موجودات محافظه کاری هستیم و شاید طبق همون اصولی که نمیدونم منبع علمی درست و حسابی داره یا نه؛ چون محافظه کار بودیم تونستیم نسل مون رو ادامه بدیم. نسل آدم های شجاع و بی باک به واسطه همون خطر کردن ها خیلی زودتر از این ها از بین رفته.