دیگه همه حرف هایی که میشنوم بیرون از من میمونن. قبلا ها انگار یک در ورودی باز بود. مجال می دادم به همه چیز و همه کس. قبلا احساسم و نظرم تو نگاهم و عکس العمل هام مشخص بود. ولی الان دیگه یه صورت با یه لبخند همیشگی مصنوعی ام که برای متقاعد کردن دیگران یا توضیح اضافه هیچ انگیزه ای نداره.

این خوبه یا بد؟

حرفا که نیان تو، ذهنت درگیر نمیشه. عصبی و ناراحت و هیجان زده نمیشی. خیلی راحت اجازه میدی هر کی هر جور دوست داره فکر کنه و تفسیر بده بیرون.